سلوک نبوی

ما در این نوشته برآنیم تا سیره یا اصول و مکانیسم معرفت پذیر و عمل شنونده ی پیامبر کامل و مکمل که عین صراط مستقیم الهی است را به قدر ظرفیت وجودی و استعداد اندک خود و استمداد از الطاف ناپیداکردانه ی پیامبر اکرم، در حوزه ی اخلاق و عرفان به نظاره بنشینیم. «سیره» آن حالتی است که مطابق آن انسان دارای نوع خاص حرکت است و به معنای سنت، روش، مذهب، هیأت، حالت، طریق و راه و رسم نیز آمده است و به نوع رفتار، سبک عمل و طریقه ی زندگی نیز معنا کرده اند. سیره شناسی به معنای «رفتارشناسی»، شناخت اصول و روش هایی است که یک انسان صاحب اصول و روش در رفتار و کردار خود دارد و سیره شناسی در حقیقت «سبک شناسی» و شناخت «منطق عملی» حاکم بر زندگی انسان آگاه، آزاد و عمل گراست و «منطق عملی» همانا معیارهای عملی سیره و روش هستند و اصول حاکم بر حیات محمد و منطق مسلط بر ادوار گوناگون و مراحل مختلف زندگی پیامبر اعظم از کودکی تا نوجوانی، جوانی، تشکیل خانواده، خلوت و جلوت و قبل از بعثت و بعد از بعثت، قبل از هجرت و پس از هجرت، منطقی ثابت، کامل، جامع، جهانی و جاودانه است.

اُسوه پذیری فرع بر اُسوه شناسی و اقتداء به الگوی کامل مترتب بر الگوشناسی است؛ زیرا که تا «معرفت» به شأن و شحصیت و سنت و سیرت پیامبر اعظم نیابیم، «محبت» و پیوند عاطفی، عقلی، عرفانی و عاشقانه یا ربط وجودی به او ممکن نیست. سخن و سیره نبوی دارای اصول، منطق و روش جامع و جاودانه ای است که در همه اعصار و امصار قابلیت «عمل» دارد و تا اتقان و ایمان به رسول بشارت و انذار حاصل نشود، نمی توان از آن منبع، معدن و مرکز و میزان علم و عمل پیروی کرد.